Het verhaal begint met het opbouwen van spanning. De Ouverture bevat een aantal thema's die later in verschillende versies terug aan bod komen. De hoofdpersoon en zijn omgeving worden geconfronteerd met de feiten en de chaos die ze veroorzaken.

Er is veel verdriet, en het besef dat alle betrokkenen met die gevoelens te maken hebben (In Low Spirits). Er zijn ook momenten van rust en voldoening (At Ease), maar soms keert de angst heel plotseling terug (Fear). Rustmomenten evolueren meestal naar een gevoel van ik-kan-de-wereld aan (Let's Have Some Fun).

Het hoofdthema van het verhaal wordt dan in een andere versie gespeeld (Breathing Space) en geeft een gevoel van berusting. Er is weinig communicatie mogelijk (Why Don't You Listen).

Er is echter wel communicatie mogelijk met de psychiater (Good Advice), soms met duidelijke frustratie en woede. Stemmingswisselingen (Let's Have Some Fun, In Low Spirits, Chaos) kunnen soms resulteren in een zeer ernstige vorm van lethargie, waar communicatie bijna onmogelijk is (Silence).

In We Can Talk About It wordt de toon wat luchtiger, in een gesprek tussen de hoofdpersoon, zijn vriendin, zijn beste vriend, en de psychiater.

Na een laatste uitbarsting van paniek (Panic), wordt het hoofdthema terug opgebouwd tot een climax.

Berusting en acceptatie, het leven gaat door (Moving On).